Een onverwachte wending
Soms neemt het leven ineens een afslag die je nooit had zien aankomen.
En eerlijk? Dat kan prachtig én doodeng tegelijk zijn.
In april ging ik vol enthousiasme van start met mijn praktijk als ambulant begeleider en coach voor alleenstaande moeders. Ik voelde vuur, motivatie en eindelijk het vertrouwen om mijn droom echt serieus neer te zetten. Wat op dat moment nog niemand wist, was dat ik een paar dagen daarvoor een positieve zwangerschapstest in mijn handen had gehad.
Onverwacht.
Een klein tikkeltje paniek.
Maar vooral ook iets magisch.
Mijn dochters zijn inmiddels echte tieners/(pre)pubers en mijn oudste heeft autisme. Mijn vriend en ik waren pas een half jaar samen en ik had de meiden nog zó beloofd dat we alles rustig aan zouden doen. Dus ja… dit stond absoluut niet in het “plan”.
Maar zodra het eerste stof een beetje neerdaalde, voelde ik het vooral: blijdschap. Dankbaarheid. Verwondering. Nieuw leven blijft iets ongelooflijk bijzonders.
Wanneer plannen en werkelijkheid elkaar inhalen
Omdat ik mij in het begin eigenlijk best goed voelde, dacht ik dat ik mijn praktijk gewoon rustig verder kon opbouwen. Er zaten al een paar cliënten in de pijplijn en ik had allerlei plannen en ideeën.
Alleen dacht mijn lichaam daar anders over.
Niet veel later bracht ik mijn dagen vooral slapend door op de bank. De misselijkheid viel gelukkig mee, maar de vermoeidheid was intens. Werken aan mijn praktijk? Dat lukte simpelweg niet meer. En hoe frustrerend ik dat soms ook vond, mijn lichaam maakte heel duidelijk waar de prioriteit lag.
Familie, reacties en oude patronen
Ondertussen kwam ook het moment dichterbij waarop we het aan de meiden en familie moesten vertellen. En dat vond ik misschien nog wel het spannendst van alles.
Mijn dochters reageerden in eerste instantie boos en teleurgesteld. Wat ik ergens ook heel goed begrijp. Hun veilige wereld veranderde ineens opnieuw. Maar langzaam begonnen ze bij te draaien en ontstond er steeds meer ruimte voor acceptatie.
De reacties vanuit familie verliepen juist precies andersom.
Waar er eerst enthousiasme leek te zijn, kwamen later toch de oordelen, spanningen en oude patronen naar boven. Vanuit iemand die dichtbij mij staat kreeg ik te horen dat ze absoluut niet blij was met mijn keuze. Dat mijn relaties altijd stuklopen en dat ik onnadenkend zou zijn geweest.
Die woorden kwamen hard binnen.
Niet alleen vanwege wat er gezegd werd, maar vooral omdat er opnieuw iets zichtbaar werd wat ik eigenlijk mijn hele leven al ken: het bagatelliseren van pijn. Alsof moeilijke woorden vanzelf verdwijnen als je er maar luchtig genoeg over doet. Alsof een “simpel gesprek” alles oplost.
Ik ben opgegroeid in een gezin waarin emotionele veiligheid niet vanzelfsprekend was. Oude familiepatronen zijn hardnekkig, zeker wanneer narcisme jarenlang een grote rol heeft gespeeld. Ook wanneer iemand fysiek niet meer aanwezig is, kunnen die dynamieken nog overal voelbaar zijn.
En juist nu merk ik hoe sterk mijn behoefte is om die patronen te doorbreken.
Niet alleen voor mezelf.
Maar ook voor mijn kinderen.
Luisteren naar het lichaam
Door zware bekkeninstabiliteit loop ik inmiddels bij een chiropractor en ik heb het dringende advies gekregen om zoveel mogelijk rust te houden en stress te beperken. Wat ik bijzonder vond, was de opmerking dat stress zich tijdens een zwangerschap op de meest gekke plekken in het lichaam kan vastzetten.
De ene dag kan ik nauwelijks lopen door uitstralende pijn en ischias in mijn rug. De volgende dag is dat ineens weg, maar zit mijn nek volledig vast.
Ons lichaam praat met ons.
Altijd.
En misschien laat dit vooral zien hoeveel spanning, emoties en onverwerkte stukken we soms veel te lang met ons meedragen.
Een pauze in mijn praktijk
Voor mijn praktijk betekent dit voorlopig dat ik alles tot na mijn verlof on hold zet. Een keuze die niet makkelijk was, maar wel nodig voelt. Ik focus mij nu op het afronden van mijn opleiding holistisch coachen, op deze zwangerschap en straks op ons kleine wondertje.
En af en toe neem ik jullie hier gewoon in mee.
Want hoe is het eigenlijk om jarenlang alleenstaande moeder te zijn geweest… en ineens terecht te komen in een vaste relatie mét een nieuw kindje op komst?
Praktijkdag Holistisch Coachen
Afgelopen zaterdag had ik nog een praktijkdag van mijn opleiding in Driebergen. Tijdens een wandeling in het bos kregen we de opdracht om twee dingen te zoeken: één symbool voor ons verleden en één voor het nu.
Voor mijn verleden vond ik een boomstronk. Zo eentje waar je gemakkelijk over struikelt. Vastgeworteld in de grond.
Dat beeld raakte me direct.
Ik heb veel hindernissen gekend in mijn jeugd. Zowel thuis als op school voelde het vaak onveilig en ik ben vaak gevallen, letterlijk en figuurlijk.
Maar ik voel ook dat er iets groeit.
Voor het heden koos ik bloemen die nog nét niet in bloei stonden.
Omdat ik nu letterlijk nieuw leven creëer. Maar ook omdat ik voel dat er nog zoveel moois in ontwikkeling is. Ik ben nog niet helemaal daar waar ik uiteindelijk wil zijn. Mijn praktijk staat tijdelijk stil. Mijn leven voelt soms chaotisch en kwetsbaar.
Zachtjes.
Rustig.
Op het juiste moment.
En misschien is dat wel precies wat het leven doet.
Je verrassen.
Richting na mijn verlof
Na mijn verlof zal mijn praktijk bovendien op een andere manier vorm gaan krijgen. Meer in lijn met wie ik zelf ben en hoe ik wil werken. Waarschijnlijk ga ik me volledig richten op coaching en stap ik uit het werken via PGB-trajecten. Niet omdat het systeem geen waarde heeft, maar omdat ik heb ervaren dat de weg via gemeenten vaak lang duurt voordat iemand echt kan starten. En dat botst met hoe ik graag wil werken: snel, mensgericht en in echte verbinding.
Ook uit mijn eigen recente ervaring in de hulpverlening thuis werd dat nog eens pijnlijk duidelijk. Gesprekken die vooral bestonden uit praten zonder praktische handvatten, afstandelijk gevoerd met een laptop ertussen in plaats van echte aanwezigheid… het voelde voor mij niet helpend. En precies dát is wat ik niet wil doorgeven in mijn eigen werk.
Ik wil werken op een manier die dichtbij is. Eerlijk. Menselijk. En praktisch.
Zodat er écht iets kan bewegen.
geen nieuwe cliënten aan.